Govinda do household chores : बॉलिवूड अभिनेता गोविंदाने इंडस्ट्रीत नाव कमवण्यासाठी कठोर परिश्रम आणि संघर्ष सहन केला आहे. एका जुन्या मुलाखतीत गोविंदाने त्याच्या सुरुवातीच्या दिवसांबद्दल सांगितले होते, ज्यामध्ये त्याने मुंबईच्या लोकल ट्रेनशी संबंधित एक घटना सांगितली होती. सामान्य माणसाप्रमाणे प्रवास करताना त्याने मुंबईचे वास्तव जीवन कसे जवळून पाहिले आणि अनुभवले हे सांगितले. गोविंदाने मुलाखतीत सांगितले होते, “माझ्या करिअरच्या सुरुवातीला मी सामान्य लोकांप्रमाणे लोकल ट्रेनमध्ये प्रवास केला. लोकल ट्रेन हे मुंबई शहराच्या हृदयाचे ठोके आहेत. एकदा मी पहिल्यांदा चर्चगेटला गेलो होतो आणि गर्दीच्या ट्रेनमध्ये चढण्याचा प्रयत्न करत होतो. त्यावेळी माझे वय १८ किंवा १९ वर्षांच्या आसपास असेल, त्यावेळी मी खूप तंदुरुस्त आणि मजबूत होतो. मला तेव्हा फुटबॉल खेळण्याची आणि व्यायामाची आवड होती.
तो म्हणाला, “चर्चगेटला जाणे हा माझ्यासाठी पूर्णपणे नवीन अनुभव होता. आधी मी माझ्या भावांसोबत तिथे गेलो आणि नंतर माझ्या आईला सोबत घेतले. पण, लोकल ट्रेनमध्ये गर्दी इतकी होती की ट्रेनमध्ये चढताना माझा तोल गेला आणि मी खाली पडलो. हे माझ्यासाठी सामान्य होते, परंतु माझ्या आईसाठी खूप भीतीदायक होते”. गोविंदा म्हणाला, “मी पडताच माझी आई घाबरली आणि मदतीसाठी जोरजोरात ओरडू लागली आणि म्हणू लागली – माझ्या बाळा! माझ्या मुला!”, हे ऐकून स्टेशनवर उपस्थित असलेले लोक घाबरले आणि इकडे तिकडे पाहू लागले. त्यांना वाटले की एक लहान मूल हरवले आहे. लोकांनी मागे वळून पाहिले तेव्हा त्यांना आढळून आले की जो माणूस पडला होता तो लहान मुलगा नसून एक उंच, मजबूत तरुण मुलगा होता.
आणखी वाचा – अर्जुन बिजलानीच्या सासऱ्यांचे निधन, कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर, ‘या’ अभिनेत्रीने दिली साथ
गोविंदा हसत हसत म्हणाला, “मी जरी लहान नसलो तरी मी नेहमीच माझ्या आईचा लहान मुलगा असेन. या संवादादरम्यान गोविंदाने त्याच्या आयुष्यातील प्रवासाविषयीही सांगितले. तो म्हणाला, “विरार ते मुंबई आणि त्यापुढील प्रवासाला २१ वर्षे लागली. मी २१ वर्षे विरारमध्ये राहिलो. मी माझ्या आईच्या खूप जवळ आहे हे गावातल्या सगळ्यांनाच माहीत होतं. माझी आई मला रोज घरातील कामे करायला लावायची आणि मी खूप आज्ञाधारक मुलगा होतो, कोणतीही तक्रार न करता सर्व काही करत असे. गावातील लोक गंमतीने म्हणायचे की आई मला मुलाऐवजी सूनेसारखी वागवते”.
गोविंदाने पुढे म्हटलं, “मुंबईत आल्यावर संघर्ष सुरु झाला. आणि मला माझ्या नशिबाने साथ दिली आणि दोन-तीन महिन्यांतच मला पहिली फिल्म मिळाली. येथूनच माझ्या अभिनय कारकिर्दीला सुरुवात झाली”. अभिनेता म्हणाला, “जेव्हा मी पहिल्यांदा हिरो बनलो तेव्हा मला खूप आनंद झाला. आज इतक्या वर्षांनंतरही जेव्हा मला माझा सुरुवातीचा संघर्ष आणि लोकल ट्रेनमधील ते दिवस आठवतात तेव्हा मला तो काळ माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर टर्निंग पॉइंट वाटतो”.
