Aastad Kale On Priya Marathe Death : सुप्रसिद्ध अभिनेत्री प्रिया मराठे हिच्या अकाली निधनाने सिनेसृष्टीला धक्का बसला. प्रियाची कर्करोगाशी सुरु असलेली झुंज अपयशी ठरली. वयाच्या अवघ्या ३८ व्या वर्षी तिने जगाचा निरोप घेतला. प्रियाच्या जाण्याने अनेक कलाकारांनी हळहळ व्यक्त केली. दरम्यान आता अभिनेता आस्ताद काळेनेही फेसबुकवर भावुक पोस्ट लिहीत भावना व्यक्त केल्या आहेत. आस्तादने प्रियासाठी खास पत्र लिहिलं आणि शंतनूलाही त्याने या पोस्टद्वारे धीर दिला.
आस्तादने पोस्टमध्ये असं म्हटलंय, “शंतनू मित्रा. तुझ्याविषयी आपलेपणा, आपुलकी ही कायमच वाटत आली आहे. आता फार फार आदरही वाटतो आहे. वाटत राहील. तुमच्या लढाईत काही मदत नाही करु शकलो याची मनापासून माफी मागतो रे. पण हे पत्र मी लिहीतोय ते मात्र प्रियाला. जमेल तेव्हा कृपया तिच्यापर्यंत पोहोचवशील? प्रिय प्रिया, तू शूर आहेस. आजही आहेस. कायमच असशील. आपली काही घट्ट मैत्री म्हणावी अशी नाही. पण चांगले संबंध, परस्परांविषयी आदर,आत्मीयता, आणि एकमेकांची यथेच्छ मस्करी आणि अपमान करायचे एकमेकांना दिलेले अधिकार हे सगळं आहे नक्की. पण तुझ्या घट्ट असलेल्या मित्रपरिवारातील काही लोक माझेही निकटवर्तीय असल्यामुळे तुझ्याविषयी सतत कानावर पडत राहायचं”.
“तू सुरुवातीच्या काळात घेतलेले कष्ट मी जवळून पाहिले नाहीत, त्यांच्याविषयी ऐकून मात्र आहे. खात्रीलायक लोकांकडून. त्या कष्टांची प्रसिद्धीरूपी आणि आर्थिक फळं उत्तमरित्या मिळूनही तुझा तसूभरही न बदललेला स्वभाव मात्र मीही पाहिला आहे. अवघड असतं गं हे जमणं. भल्याभल्यांना जमत नाही. आजच्या काळात आपल्यासारख्या अस्थिर क्षेत्रात काम करुन मुंबईसारख्या शहरात स्वत:च्या मालकीचं मोठं घर घेणं, ते सजवणं, संसार उभा करणं, हे फार फार अभिमानास्पद आहे. पण हे झालं भौतिक यश”.
“माणूस म्हणून तू जे जे केलं आहेस, त्याला तोड नाही. मस्तीखोर, मनमिळावू, संवेदनशील, थोडीशी ढिश्क्यांव, असे सगळे पैलू तुझ्या वागण्यात मी आजवर बघितले. तुला चिडलेलं पाहिल्याचं मात्र आठवत नाही. वैतागलेली आठवत्येस, पण चिडून कोणाशी बोलताना पाहिल्याचं आठवत नाही. कधी तसं कानावरही आलं नाही. आणखी वाचा – पारंपरिक लूक, डोक्यावर सूप अन्…; अंकिता वालावलकरने सासरी भरला लग्नानंतरचा पहिला वौसा, सासूने दाखविली प्रथा, सूनेचं कौतुकथोडक्यात सांगायचं तर साधारण २० वर्षं तू या क्षेत्रात काम केलंस, पण कधीच तुझ्याबद्दल कोणाला काहीच वाईट बोलताना ऐकलं नाही. वेडंवाकडं कधीच नाही. हे असं वागता येणं खूप अवघड असतं गं. भल्याभल्यांना जमत नाही. आपल्याला हा नीच आजार जडलाय हे पहिल्यांदा समजल्यावर तूही काही काळ खचली असशील, घाबरली असशील. पण मला दिसली ती कंबर कसून त्या हलकटाशी लढायला उभी राहिलेली तू. एकदा मागे रेटलंस त्याला. पण तो परत आला. येतोच तो. पुन्हा लढाई. पुन्हा यातना”.
“जरी आप्तेष्ट जवळ असले, शंतनूसारखा धीराचा, आदर्श जोडीदार सोबत असला, तरी सर्व काही भोगत असलेलं शरीर तुझंच. मानसिक यातना वाटून घेतल्याच असणार सर्वांनी, पण शारीरिक यातना भोगायला तू एकटीच. आणि संपूर्ण एक वर्षं! कुठून आणलीस गं ही ताकद? की होतीच तुझ्यात? पण ती दिसण्यासाठी हे कारण उद्भवायची गरज नव्हती ना राव! तुझ्या अभिनयाबद्दल मी काही बोलणार नाही. त्याच्या पावत्या प्रेक्षकांनी तुला भरभरुन दिल्या आहेत. माणूस, मित्र म्हणून मात्र तुझे आभार मानतो प्रिया. खूप शिकवलंस. ताकद दाखवलीस. हसवलंस तेवढंच लक्षात ठेवायचंय. हसवलंस. THANK YOU प्रिया”.
